Şekspirin məşhur komediyaları və ondan da məşhur tragediyaları var.

Mirzə Cəlil tragikomediyalar yazırdı. Amma Onun gülüşü acı bir gülüş idi - dərk olunmuş, ağrılı bir məqam idi. Tragik durumdan çıxmaq üçün onun fövqünə qalxmaq!

Amma daha dəhşətli bir durumu heç Mirzə Cəlil də görə bilməzdi. Onun vaxtında insanlar satirik və ya ironik gülüş yaradan duruma sadəcə gülmürdülər - anlayanlar da, ağlayanlar da var idi.

İndi sadəcə süjetlər faciələrimizdən alınmışdır, Yazar da gülür, ifa edən də, öz obrazını səhnədə görən də. Tənqid hədəfləri daha qəzəblənmir, yazarları hədələmir, əksinə, çox məmnun qalır, ürəkdən gülürlər; çünki durumlarından məmnundurlar, çünki daha yalan, yaltaqlıq, satqınlıq, şər-böhtan... - onlar üçün sadəcə həyat tərzidir, həm də çox səmərəli, faydalı, qazanclı bir həyat tərzi...