Həmişə müharibələr olanda insanlar  birinci  cörəkdən, aclıqdan əziyyət  çəkirlər. Digər ərzaq malları olmasa, adamlar birtəhər yaşaya bilər.

Amma çörək və su olmasa,  heç şübhəsiz  müharibədə çoxlu sayda  insanlar acından ölər. 1941-44- çi illərdə  Sovet ittifaqında milyonlarla insan acından ölüblər. Lakin biz Birinci və İkinci  Qarabağ savaşında bu  aclığı yaşamadıq. Çünki Azərbaycan iqtisadi çəhətdən  çox zəngin bir ölkədir.

Ancaq bu , o demək deyil ki, biz  çörəyə israfçılıq eləməliyik. O günü bir zibil qutusuna  zibil atırdım, gördüm ki,  ora  selefan dolu çörək atıblar. Hansı ki, indi Ukraynada acından ölməmək ücün onun bir tikəsini axtaran adamlar var. Çörəyi zibil qutusuna atmaq, vallah, böyük günahdır və Allaha ağır gedər!  Ona görə də  bu cür israfçılığın qarşısı alınmalı, çörəyə məhəbbətlə  yanaşmalıyıq. Yoxsa, çörək bizdən üz döndərər!

Emil Faiqoğlu