Kimin qızı varsa, Allah and olsun ki, o adamlar xoşbəxt insanlardır.Qızı olmayanlar isə bunu hiss eləməz .Bir  neçə gün bundan əvvəl qurumlardan birində  mətbuat xidmətinin rəhbəri işləyən Yavər dostumuza  zəng vurdum.

Dəfələrlə zəng etsəm də  telefonunu açıb zəngimə cavab  vermədi. Axşam üstü Yavər müəllimin telefonundan  mənə zəng  gəldi. Düşündüm ki, nə yaxşı ondan mənə zəng gəlir.

Telefonu açdım və başqa bir adamın, daha  doğrusu, xanım səsi eşitdim.Dedi ki, bir neçə dəfə  Yavər müəllimin telefonuna zəng etmisiniz və sizinlə danışan onun qızıdır.

Soruşdum ki, bəs Yavər müəllim hardadır? Cavab verdi ki, atam yanvarın 26- da rəhmətə gedib. Bu sözləri deyib hönkür- hönkür ağladı və mən də ona qoşulub ağladım.Çünki qız uşağı ağlayanda və yetim qalanda mənim ürəyim para- para olur, sanki dünya uçur alında qalıram! Dedim ki, qızım, ağlama.

Sizin atanız ölməyib sağdir. O, doğmalarının, əzizlərinin  ürəyinə köçüb. Deyəsən, bu sözlərim ona bir təsəlli oldu və kiridi.

Bax belə , bir dostumuzu  da  itirdik  və yadıma dostum qardaşım Orxan Paşanın( Məhərrəm Qasımlının) bir mısrası düşdü:"

... İtirdim dostları, itirdim bir- bir..."

Emil FAİQOĞLU