Mən Faiqi uzun illərdi tanıyıram – lap tələbəlikdən. O, gülərüz, istiqanlı, bir az da utancaq oğlan kimi gözlərimdə şəkillənib və bu “şəkil” bu günə qədər dəyişməyib – Faiqə oxşaya-oxşaya öz yerində dirənib – dayanıb.

Deyirlər ki, qələm sahiblərinin yazdıqları özünə oxşayır – düz də deyirlər, bəs kimə oxşamalıdı, özünə bənzəməlidir də... yoxsa... necə deyərlər, apar qaytar.

Faiqin yazdıqları hamısı özüdür; başqalarına girişməkdənsə, ən yaxşı və sərrast tanıdığına girişib – özünə və yazdıqları da göz qabağındadı.

Faiq Qismətoğlu bədii yaradıcılıqla da məşğul olmuş və “Dünyanın o üzü” kitabının müəllifidir. 

Qələm dostumuz həm də tale adamıdı; bəzi jurnalistlərdən fərqli olaraq o, öz tərcümeyi-halını özü yazanlardandır – yəni hazıra nazir olmayıb; gizli deyil ki, elə söz dünyasında da, həyatımızın müxtəlif sahələrində də özü doğmamışdan qabaq tərcümeyi-halı “doğulanlar” var – belələrinə bic doğulmuş tərcümeyi-hal da demək olar ki, Faiq bu mənada sözün halal yerindəndi və başqa söhbət ola bilməz.

Bu da Faiq Qismətoğlunun qismətidi – İlahi qismət.

Faiq, öpürəm, təbrik edirəm.

Seyran Səxavət