Biz başqa millətlərlə  müqayisədə bir o qədər də kitab oxuyan xalq deyilik.

Çünki başımız başqa - başqa işlərə qarışıb. Və başımız başqa- başqa işlərə qarışdığına görə  , kitab oxumağa vaxtımız və həvəsimiz qalmır. Birbaşa keçək mətləbə. Bu günlərdə uşaqlıq dostum  və qardaşım Zülfüqar müəllim  Bakıda yol keçəndə  zibilliyə atılmış kitablar görür.

Nəvəsi də yanındaymış. Əyilib zibilliyə atılan N. A . Ostrovskinin  kitabını göturəndə uşaq deyir ki, dədə, onu neynirsən, götürmə, görmürsən, nə gündədir.Od vur, yandır. Müəllim də nəvəsinə bildirir ki, aparaq evə, orda yandırarıq. Zülfüqar qardaşımız kitabı təmizləyib evə aparıb, kitab rəfinə qoyub. Bu kitabı 1957- çi ildə ad günündə bir dost başqasına bağışlayıb.Kitabda onu bağışlayanın ürək sözləri və imzası da var.

Zülfüqar qardaşımız kitabın, eləcə də ikinci səhifədəki imzanın şəklini çəkib mənə göndərib. Və nadir kitabın zibilliyə atılmasını ürək ağrisı ilə  danışır. Bu gün ən yaxşı kitabları elə zibillikdən tapmaq olur. Bir dəfə də mən zibillikdən Cəlil Məmmədquluzadənin  kitablarını tapdım.

Təmizləyib kitab rəfimə qoydum.İndi hər gün olmasa da , həftədə bir dəfə Mirzə   Cəlili oxuyub ləzzət alıram.Bu kitab mənim üçün bütün yeməklərdən qiymətlidir. Bir də belə kitabları zibilliyə atanları tarix özü zibilliyə atır!

Emil Faiqoğlu