Dostumuz və qardaşımız Səməndər müəllim bir dəfə İsmayıllı- Muğanlı yolunda yüksəkliyə qalxandan sonra gözəl bir yerdə çay içmək istəyir.

Ailəsi də yanında! Xidmətçi oğlan gəlir, deyir ki, mürəbbəsiz çay vermirik. Gərək mürəbbə olsun! O da bildirir ki, yaxşı, olsun! Ya zoğal mürəbbəsi, ya da moruq mürəbbəsi. Çünki şəkərim var. Xidmətçi oğlan da onu dinləyir və deyir ki, o mürəbbədən yoxdur, əncir mürəbbəmiz var. Əgər əncir mürəbbəsi ilə içmirsinizsə, sizə çay vermirik. Müəllim də dilxor olur, «sizin insafınız yoxdur» - deyib gedir və çay  içmir.

Bir dəfə də Ağsu dolamalarında gözəl məkanda yenə çay içmək istəyirlər, onda da xidmətçi qaça-qaça onların qabağına gəlir və deyir ki, yemək yemirsinizsə, çay vermirik! Bax, biz bir şeyi başa düşmürük. Belə də xidmət olar? Biri çay içməlidi, mütləq yanında ya mürəbbə verirlər, ya da yemək olmalıdı. Bu ona bənzəyir ki, biri fil satır, deyir ki, üstündə də bülbül var. Alırsan al, almırsan çıx get!  Bax belə!

Emil FAİQOĞLU