SON DƏQİQƏ:

ƏSA... MÜDAFİƏ SİLAHI... - Fəridə RƏHİMLİ yazır

  28845   |  
Şriftin ölçüsü  

Niyə əsayla müdafiə olunurdular? Çünki indi silahları yalnız əsa idi. Əsasız addım ata bilmirlər, əsa itirdikləri ayaqlarını əvəz edir, müdafiə olunmaq üçün də ondan silah kimi istifadə edirlər. Yeriyib yüyürə bildikləri, heç kimə möhtac olmadıqları zaman xalqı da möhtaclıqdan, köləlikdən qorumaq üçün sinələrini qabağa vermişdilər. İki ayaqla getdilər, tək ayaqla döndülər...

Bir mərmiylə göyə sovrulan arzularının puç olduğu gündü o gün - ayağının onu tərk etdiyi gün. Ayılanda, olayı anlayanda dəhşətdən dəli olmaq həddinə gəldiyi gün.

O sızıldayan sahibsiz ayağı tez-tez yuxusuna girir Qazinin. Özünün bir parçası olan o ayağın harda dəfn olunmasından xəbəri olmayanları da var. Görəsən gedib ayağının məzarı başında ağlayanı varmı bu Qazilərin? O "məzarın” başında keçirdiyi analaşılmaz hisslərin - ayaqlıların heç vaxt anlamayacağı, onlara yad olan hisslərin cilovunda çapalayan Qazilər görəsən yuxuda bayatı, ağı deyirlərmi ölmüş ayaqlarına?!.

Bəzən yuxuda ayaqlı görürlər özlərini. Döyüşürlər, qələbə çalırlar, qaçırlar, yüyürürlər, futbol oynayırlar - yuxuda xoşbəxt olurlar Qazilər. Çoxu belə də xoşbəxtdi, çünki anlayana mərdlik, kişilik, qeyrət nümunəsidir bugünkü halları. Görəsən heç "kaş ki” deyirlərmi? Kaş ki, o an orda olmasaydım. Kaş ki, bir an o mərmidən yan keçsəydim... kaş ki, bu gün "mənəm, mənəm” deyən nacinsləri qorumasaydım!...

"Müharibə başlasa yenə gedəcəyik, yarım qoyduğumuz işləri başa çatdıracağıq. Ayaqlarımız orda bizi gözləyir. Onlara qovuşmaya gedəcəyik, amma bu dəfə qələbəylə”, - deyirdilər. Amma hər şey tərsinə cövlan eləməyə başladı. Vətəndə harınlamış, vicdanını itirmiş, amalı, məqsədi maddiyyat olan, milli hissiyyatın, qeyrətin nə demək olduğunu bilməyən "vətəndaşlarla” döyüşməli oldular - nadan sürüsüylə, cahil dəstəsiylə, vətəni pul, var-dövlət, rahatlıq kimi anlayan ələbaxan yaltaq sürüsüylə - qoçularla.

Bu münasibət onlara düşmən gülləsindən betər oldu! Bu arxadan zərbə idi. Bu, bütün amallarının puç olması idi! Ayaqlarının boş qalan yeri iyirmi yeddi ildən sonra indi daha çox, daha dözülməz ağrıyla sızıldamağa başladı. Qürur hissiylə yaşadığı illər bir anın içərisində mənasız bir heçliyə döndü. Haqlımı, haqsızmı olduğunu ayırd edə bilmədi. Qoçuların qarşısında özünü müdafiə üçün əsasına əl atanda anladı ki, o an vətən əldən getdi! Torpağın geri alınacağı ümidi qırıldı – ürəkli oğulların ayağı yox düşmən üstünə getsin, ayaqlı pul hərisləri də onlarla döyüşür. Belə olduğu halda Əlvida, Vətən! Əlvida, qovuşacağıma ümid etdiyim ayağım! Sənə tərəf gələ bilməyəcəm. O dünyada görüşənədək! Kaş ki sənlə gedəydim, bugünkü dəhşətləri yaşamayaydım. Qələbə əzmiylə, düşmənin başını əzmək ümidiylə tərk edəydim bu dünyanı. O zaman ölümüm özümə mənalı görünərdi. Düşmən gülləsiylə ölmək bu qədər acı, ağrıdıcı olmazmış! Düşməninin kim olduğunu ayırd edə bilməmək əzabını yaşamaq daha ağırmış!

... Qarabağda qalan ayağının sızıltısını o günə qədər belə dəhşətlə hiss etməmişdi Qazi. Kim idi Qazi? Vətən qarşısında borcunu verib hər kəsin üzərində haqqı olanmı, yoxsa döyüşdə ölmədiyinə peşman edilmiş keçmiş döyüşçümü?

O gün ki Vətəndə Qazinin ayağını əvəz edən əsası özünü müdafiəyə qalxdı...


Dosta Göndər :

  

SON XƏBƏRLƏR

2021-10-19

Video

Yazarlar

MARAQLI

DÜNYA

ƏDALƏT BU GÜN
October: 19 16 14 12 09 07 05 02
September: 25 18,

Redaktor seçimi

FOTOREPORTAJ

GÜNÜN SİTATI

SORĞU

COVİD 19 peyvəndi vurdurmusunuz?

ÇOX OXUNAN

GÜNÜN LƏTİFƏSİ

Vasif Quliyevin kefi yuxarıdı, sanki səmalarda uçur. Aqil Abbas:

- Vasif, xeyir ola, genə göylərdə uçursan?

Vasif müləllim:

- Qağa neyniyim, "Parıament" siqareti cəkirəm, amma parlamentə düşə bilmirəm. "Prezident" yağı yeyirəm, prezident ola bilmirəm. Bircə

 "Vozdux" arağı real kömək edir, içən kimi havalarda uçuram.

ARXİV

TƏQVİM

FACEBOOK