Elə insanlar var ki, onlara toxunmaq olmaz.

Nə sözlə.

Nə əməllə.

Hətta pis niyyətlə belə.

Bu insanların öz missiyası var.

Onlar bu dünyaya onlara əmanət edilmiş işığı həyat boyu daşımaq və onu mümkün qədər çox insanın, hadisənin və taleyin yolunu işıqlandırmaq üçün gəlirlər.

Onlar həmişə öz təyinatlarını bilmirlər.

Həmişə anlamırlar ki, niyə yolları bu qədər çətin olur.

Amma işıq nadir hallarda asan həyatın içindən keçir.

O, sınaqlarla möhkəmlənir, ağrılarla saflaşır və qaranlıqla hər qarşılaşmadan sonra daha da güclənir.

Məhz buna görə də işıqlı insanlar xüsusi qoruma altındadırlar.

Bu, onların günahsız olduqlarına görə deyil.

Və başqalarından daha çox haqq sahibi olduqlarına görə də deyil.

Ona görə ki, onların həyatı bir xidmətdir.

Onların vasitəsilə bu dünyaya getdikcə azalan dəyərlər gəlir:

xeyirxahlıq,

vicdan,

mərhəmət,

alicənablıq

və sevmək bacarığı.

Belə bir insana pislik arzulayan, ona qarşı pis niyyət bəsləyən, onu sındırmağa, xəyanət etməyə, böhtan atmağa və ya məhv etməyə çalışan hər kəs, qaçılmaz olaraq öz seçiminin nəticələri ilə üzləşəcək.

İşıqlı insanlar cəza istəmirlər.

İntiqam diləmirlər.

Onların qəlbi qisas üçün yaradılmayıb.

Amma kimsə o qəlbə toxunmağa cəsarət etdiyi anda, onu insan iradəsinin qarşı dura bilməyəcəyi bir qüvvə qorumağa qalxır.

Bu, işıqlı insanların niyyətlərinin saflığı sayəsində dərin bağlılıq saxladıqları İlahi Mənbənin qüvvəsidir.

Belə bir insana atılan hər bir meydan oxuma əslində ona deyil.

O, Tanrının Özünə atılmış olur.

Həmin andan etibarən hökm verilməyə başlayır.

İnsan hökmü deyil.

Aldadılması, gecikdirilməsi və ya satın alınması mümkün olan hökm deyil.

Kainatın özü tərəfindən verilən hökmdür.

Onun hökmü sərt və qaçılmazdır.

O, səs-küysüz həyata keçirilir.

Xəbərdarlıq etmədən.

Hədəfdə yanılmadan.

Və insanın özünə ən böyük dayaq hesab etdiyi şeyi vurur.

Maliyyəsini.

Sağlamlığını.

Statusunu.

Nüfuzunu.

Planlarını.

Hakimiyyətini.

Qazandıqlarını.

Bəzən isə elə həyatının özünü.

Çünki işıqlı insanın başqa bir taleyə gəlişi təsadüf deyil.

Bəzən bu, son işarə olur.

İnsanın görüldüyünün sübutu.

Onun düşüncələrinin, əməllərinin, gizli niyyətlərinin və ruhunun qaranlıq guşələrinin artıq diqqətdən kənarda qalmadığının nişanəsi.

Belə bir görüş şəfa üçün bir fürsət ola bilər.

Yaxud da hökm.

Amma bu görüşdən keçib əvvəlki kimi qalmaq heç kimə nəsib olmur.

Çünki işıq bütün saxtalığı süpürüb aparır.

Maskaları qoparır.

Gizli niyyətləri üzə çıxarır.

Görünməyəni görünən edir.

Və hər şeyə öz həqiqi adını qaytarır.

Bəziləri bundan sonra dəyişməyə başlayır.

Digərləri isə dağılır.

Çünki bir dəfə işıqlandırılmış qaranlıq öz ən böyük sığınacağını itirir — görünməz qalmaq imkanını.

Həmin andan etibarən oyun bitir.

Bütün gizli olanlar aşkara çıxır.

Və insan artıq öz həqiqi simasını görməməyin mümkün olmadığı öz güzgüsü ilə üz-üzə qalır.

İşıq təkcə istilik deyil.

O, İlahi oddur.

Həqiqətlə üzləşməyə hazır olanı isidir, saflaşdırır və sağaldır.

Amma qaranlıqda gizlənməyə davam edən və işığa müharibə elan edən insanı bu od xilas etmir.

O, onu külə döndərir.