SON DƏQİQƏ:

İTİN DƏ AĞLI VAR…

  68609   |  
Şriftin ölçüsü  

Sovet dönəmində alimlər bildirirdilər ki, heyvanlarda şüur yoxdur. Onlar hər şeyi hiss etməklə duyurlar. Yəni loru dildə demiş olsaq, heyvanlara Allah-Təala ağıl verməyib. Bu məsəllər həmişə mübahisə predmeti olub. Hətta mən bir dəfə universitetdə oxuyanda məşhur bir professorla bu mövzuya bağlı mübahisə də elədim. O da mənə möhkəm təpindi və dedi ki, elə eləmə səni universitetdən qovum. Guya sən məşhur alimlərdən savadlısan?!

Buna baxmayaraq, yenə həmin professora dedim ki, əgər doğurdan da Allah-Təala heyvana ağıl verməyibsə, bəs onda nə üçün bizim qapımızda olan inək və camış naxıra gedəndən sonra örüşdən qayıdarkən qapımıza dönür? Əgər o heyvanların ağlı yoxdusa, qoy başqasının qapısına getsin. Rofessor diqqətlə mənə baxdı. Hiss etdim ki, fikirlərim onu çox maraqlandırdı. Sonra da o güldü və dedi ki, hər şey ola bilər. Amma elm hələ sübut eləməyib ki, heyvanın şüuru var...

Bu mövzu həmişə, hər an mübahisəli bir mövzuya çevrilib. Elə bu günün özündə də həmin məsələyə birmənalı yanaşmaq olmur. Başqa sözlə demiş olsaq, mövzuya müxtəlif konteksdən yanaşan və maraqlı fikirlər səsləndirən tanınmış alimlər, ziyalılar var. Mənim bunların heç biriylə işim yoxdur. Sadəcə olaraq, öz gördüyüm və şahidi olduğum bir neçə hadisəni yenidən oxucuların nəzərinə çatdırmaq istəyirəm. Baxın görün, mənim yada saldığım anlar heyvanlarda şüurun olmasını sübut eləyir, ya yox?!

Tez-tez Rusiya kanallarında, eləcə də Türkiyə televiziyalarında heyvanlarla bağlı göstərilən verilişlərə baxıram. Sizi bilmirəm, mənim üçün ən maraqlı verilişlərdəndir bu hadisələr. Orda da çox qəribə epizodları görürük. Məsələn, həmin verilişlərin birində üç-dörd aslan bir camışın yanındakı balağı ələ keçirmək istəyir. Elə olur ki, balağ suya düşür və aslanlar onu yemək istəyirlər. Camış görür ki, onun balasını aslanlar yeyəcək, tez qaçıb özünü sürüyə çatdırır. Balaca balağ isə hələ sudadı. Aslanın biri balağı sudan çıxarır və o biriləri də ona yaxınlaşır. Bu vaxt camış sürüsü aslanların bir-iki addımlığına çatır. Onların arasında olan iribuynuzlu erkək camışlar aslanlara hücum eləyirlər. Aslanlar nərə çəkir və camışları qorxutmaq istəyir. Üstəlik də əllərindəki balağı buraxmaq istəmirlər. Bu vaxt sürüdəki üç nəhəng camış balağı boğazlamış aslana hücum çəkir. İri buynuzlarıyla aslana necə zərbə vurursa, aslan göyə qalxıb yerə çırpılır və balağ xilas olur. Onlar yaralı balağı götürüb sürüyə qatır və gözdən itirlər. Əgər camışda şüur olmasaydı, onlar necə gedib özünü sürüyə çatdırardı və onları köməyə çağırardı. Bunu ancaq insanlar eləyə bilirlər…

Yaxud başqa bir misal çəkmək istəyirəm. Yenə həmin verilişlərin birində meymunu parçalayıb yeyən pələng onun balasını götürüb yuvasına aparır. Başqa vəhşi heyvanlardan onu qoruyr. Hətta bir neçə dəfə bəbirlər, aslanlar hücum edib meymunun balasını onun əlindən almaq istəsə də, pələng buna imkan vermir, nərə çəkir və onları uzaqlaşdırır. Bu cür epizodların sayını istənilən qədər artırmaq da olar…

Bu yaxınlarda isə yolum doğma kəndimizə – Bəhmənliyə düşmüşdü. Orda mamam oğlu Tehran oğlu Elçinə toy eləyirdi. Allah xoşbət eləsin! Toyda yaxşı iştirak elədik, dincəldik və qohum-əqraba ilə görüşüb dərdləşdik…

Kəndə gedəndə həmişə ata evimizdə qalıram. Düzdür, bəzən Horadizdə qızımgilin evində gecələyirəm və bəzən də rəhmətlik qardaşımın evində qalıram. Ancaq ən çox ata evində olanda özümü daha rahat, sakit və nikbin hiss eləyirəm. Kənddə qalanda təyziqim də normallaşır və ağrım-acım da tamamilə azalır. Sözümün canı heç də ata evimdə istirahət etməkdən danışmaq deyil.

Bizim qapımızda Pələng adlı bir itimiz də var. Kim ona baxırsa qorxur və deyir ki, doğurdan da bu itdən çox pələngə oxşayır. İt həddindən artıq yekədi, güclüdü və heç nədən çəkinmir. Hətta həyətə bir dəfə canavar gəlib, o it də canavarı boğub öldürüb. Yenə sözüm bunda deyil. Sözüm ondadır ki, bu itə hər gün yaxşı qulluq edilir. Qabağına ət, sür-sümük atılır. Bu dəfə də uşaqlar Pələngin qabağına iki parça təndir çörəyi atdılar. Pələng çörəyi yemədi. Çünki axşamdan toydan gətirilmiş sür-sümüyü yeyib doymuşdu. Pələng diqqətlə iki parça çörəyə baxdı, sonra ayaqlarıyla yeri eşməyə başladı. Yeri eşdi, eşdi çörəyin bir parçasını eşdiyi yerə qoydu və sonra da burnu və ayaqlarıyla onun üstünü basdırdı. İkinci çörək parçasını da həmin qaydada gizlətdi. Əmim oğlu Ziya dedi ki, bilirsiniz Pələng niyə belə eləyir? İndi o toxdur. Fikirləşir ki, çörək qabağında qalsa ya başqa itlər, ya da quşlar onu yeyəcək. Ona görə də çörəyi yeri eşib gizlədir. Sabahı gün səhər oyananda gördüm ki, Pələng yenidən çörəyi gizlətdiyi yeri dırnaqlarıyla qazır. Çörəyi gizlətdiyi yerdən çıxardı və başladı yeməyə…

Gördünüzmü, indi siz deyin, bu itin şüuru var, ya yox?! Sizi bilmirəm, şəxsən mən bu epizodların şahidi olandan sonra elə 42 il bundan əvvəl düşündüyüm fikrin üstünə qayıdıram və deyirəm ki, Allah-Təala bütün canlılara şüur və ağıl verib. Sadəcə olaraq, insanları çox istədiyinə görə, onları daha ağıllı yaradıb. Qalan canlılara bir damcı olsa da, ağıl bəxş edib. İstəyirsiniz buna inanın, istəyirsiniz inanmayın. Tay bu sizin öz işinizdi…


Dosta Göndər :

  

SON XƏBƏRLƏR

2021-10-21

Video

Yazarlar

MARAQLI

DÜNYA

ƏDALƏT BU GÜN
October: 21 19 16 14 12 09 07 05 02
September: 25

Redaktor seçimi

FOTOREPORTAJ

GÜNÜN SİTATI

SORĞU

COVİD 19 peyvəndi vurdurmusunuz?

ÇOX OXUNAN

GÜNÜN LƏTİFƏSİ

Vasif Quliyevin kefi yuxarıdı, sanki səmalarda uçur. Aqil Abbas:

- Vasif, xeyir ola, genə göylərdə uçursan?

Vasif müləllim:

- Qağa neyniyim, "Parıament" siqareti cəkirəm, amma parlamentə düşə bilmirəm. "Prezident" yağı yeyirəm, prezident ola bilmirəm. Bircə

 "Vozdux" arağı real kömək edir, içən kimi havalarda uçuram.

ARXİV

TƏQVİM

FACEBOOK