SON DƏQİQƏ:

DAĞLAR, MƏNİ UNUTMA…

  75994   |  
Şriftin ölçüsü  

… Bir anlıq özümü tənha hiss eləyirəm. Dağlara baxıb onun sinəsindəki gülləri, çiçəkləri, lalələri və yaşıl-yaşıl otları görürəm. Uşaq vaxtı o dağların döşündəki güllərdən, çiçəklərdən, lalərlərdən o qədər dərib evimizə aparmışıq ki! Bizim o dağların ətəyində izlərimiz qalıb, xatirələrimiz çöküb. İndi də uca dağlara baxanda o izlər, o xatirələr yada düşür və bir anlıq o xatirələrin işığına bələnirəm…

Təbriz, Zülfüqar, Əsgər, Rəfael, Tubunun oğlanları Dilavər, Yavər… Elə bil onların səsi yenidən qulağıma gəlir və bu səs məni dağlara doğru səsləyir. Və elə bil kimsə bu otların, çiçəklərin, kol-kos basmış ağacların dibindən çıxıb mənə qoşulacaq. Və biz qaça-qaça yenidən dağın döşünə çıxacaq, güllərdən, çiçəklərdən, lalələrdən o ki, var dərəcəyik…

Qulağımdan səs getmir. Və bu səs bir qədər də bərkdən gəlir. Düşünürəm ki, bəlkə məni qara basır, kimsə arxadan toxunur? Amma məni nə qara basan var, nə də arxadan toxunan. Diqqətlə gözlərimi dağların döşündəki lalələrə, güllərə, çiçəklərə zilləyirəm. Qəti fikrə gəlirəm. Pencəyimi çıxarıb qoltuğuma vuracam və bu dağlara qalxacam. Birdən yenidən içimi soyuq bir üşütmə tutur. Fikirləşirəm ki, bu yüksəkliyi qalxa bilmərəm, yorularam, tövşüyərəm və yarı yolda qalaram. İçimdəki o güllərin, o çiçəklərin və o çəmənlərin böyük sevgisi məni dağlara sarı çəkir. Pencəyimi çıxarıb qoltuğıma alıram və başımı qaldırmadan o çiçəklərə sarı addımlayıram…

Dostum Arif aşağıda qalır. Deyir ki, Faiq müəllim, birdən özünü pis hiss eləyərsən. İstəyirsən mən də gəlim. Ona bir söz demirəm və yoluma davam eləyirəm. Artıq 300-400 metr ondan aralanmışam və güllərin, çiçəklərin arasına çatmağa bir o qədər də məsafə qalmır. Ürəyim ağzımdan çıxır. Yorulduğuma görə yox ha, həmin uşaqlıq izlərimizi tapmaq üçün. Tərləmirəm də. Dəsmalımı çıxarıram, alnımda puçulanmış bir balaca tərimi silirəm…

… Kolların arasından bir turac ayaq səslərini eşidib yerindən perik düşür. Yazıq turac neyləsin? Elə bilir ki, ovçuyam, onu vuracam. Ancaq kolların arasına yaxınlaşmağa bir qədər ehtiyat eləyirəm. Orda turac da ola bilər, başqa quşlarda. Amma mənim ən çox qorxduğum ilan da qıvrılıb yatar. Çünki uşaq vaxtı bu kolların arasında gürzə də olardı. Və hətta bir dəfə o gürzə Tubunun oğlu Dilavəri az qala vurmuşdu. Nə yaxşı ki, ilanın quyruğunu ayağı ilə bastalamadı və ilan da onun üstünə atılmadı. Elə o vaxtdan kol-kosdan, qalın otlar olan yerdən bir qədər ehtiyat eləyirəm…

… Baxdıqca adamın gözləri gözəllikdən doymur. Güllərin, çiçəklərin, lalələrin bir addımlığındayam. Məndən 200-300 metr yuxarıda bir çoban tütək çalır. Ətrafında da çoxlu qoyun-quzu var. Zarafat deyil, bu çoban bu dəqiqə dünyanın ən xoşbəxt adamıdı. Altıda alımı yox, beşdə də verimi. Tütəyi elə çalır ki, bu səs sümüyümə qədər işləyir. Deyəsən, «Heyvagülü» çalırdı. Ona sarı getdiyimi görüb çalmağı dayandırdı və özü mənə yaxınlaşır...

… Yaxınlaşanda nə görsəm yaxşıdı?! Bu elə mənim sinif yoldaşım Firqət idi. Qucaqlaşıb öpüşürük. Düz 45 ildi görüşmürdük. Hələ bir ağladıq da. Dedi ki, bu dəqiqə quzulardan birini kəsib kabab eləyəcəm. Burda iki qardaş kef eləyərik. Aşağıda da dostum Arif və bir də nəvəm durmuşdu. Dedi ki, onları da çağır gəlsin! Bax, burda hər cür şəraitim var, alaçığı elə-belə bilmə. Orda hər şey var – su, manqal və şişlər…

Gördüm ki, dostum məndən əl çəkən deyil. Dedim ki, ay rəhmətliyin oğlu, mən bura - dağlara kabab yeməyə gəlməmişəm. Uşaqlığımızı, onun izlərini axtarıb tapmağa qalxmışam. Elə səni tapmışam, bu mənim bəsimdi. Təzədən Firqət kövrəlir və dillənir:

- Sənin başaa dönüm, gör nə vaxtdı görmürəm səni. Qırx beş ildən çoxdu. Amma deyəsən elə ikimiz də qocalmışıq. Özümüzü qoca kimi görə bilmirik. Heç mən də o qədər zəif deyiləm. Görürsən, yüzdən çox qoyun-quzum var, kefim də kökdü. İstəyirsən birini burda kəsib yeyək, birini də maşına qoyum apar uşaqlara…

Axı kasıb adamlar mərd olur. Heç mənim sinif yoldaşım elə kasıb da deyil. Amma böyük ürəyi var. İki daşın arasında çaydanı odunla qaynadır və çay dəmləyir. Sonra da aşağıda duran dostuma və nəvəmə əl eləyir ki, qalxın bura! Bizim onlarla aramızdakı məsafə elə də yaxın deyil – 700-800 metrdi. Onlar ikisi də qan-tərə bata-bata dağın döşünə qalxırlar. Beş-on dəqiqədən sonra çayımız qaynayır, Firqət kəklikotudan qəşəng bir çay dəmləyir. Bu çayı içəndə gözümüzə nur, ayağımıza təpər gəlir…

… Uşaqlıq illərinə qayıdıram. Bax, onda da dağların döşündən o qədər kəklikotu, mərəsöyüd, yarpız, quzulağı yığıb apamışıq evimizə. Həmin tərələrdən də nənələrimiz çox qəşəng dovğa bişirərdi, otlardan da ətirli çay dəmləyərdi. Dizimi yerə qoyub otların arasından bir neçə kəklikotu tapıram. Sonra mərəsöyüd yığıram. Bir az da quzuzulağı və digər tərələri dərirəm. Ətri hər tərəfi götürüb. Uşaqlıq izlərimizi axtarsam da heç nə tapa bilmirəm. Gözüm bir şeyə sataşır – yeri deşib çölə çıxıb. O dəqiqə dalağım sancır ki, bu, dombalandı. İki-üç dombalan tapıram. Firqət də bir-ikisini mənə verir. Deyir ki, mən də o dombalanı çox axtarmışam. Cəmi ikisini tapmışam. Bu il yaxşı yağış yağmadığına görə, dombalan azdı. Amma ötən il 15 kilo dombalan yığmışdım. Yoxsa bilmirdim sən bu qədər dombalanı xoşlayırsan. Ondan sənə də pay göndərərdim…

Dombalan min bir dərdin dərmanıdı. Xüsusən şəkər xəstələrinə onu dərman kimi yeməyi məsləhət bilirlər. Kiloqramı da indi çox bahadı – 70-80 manata. Bunu da tapmaq o qədər də asan deyil. Hər halda, dağların döşünə qalxmağım hədər getmədi, orda 45 il görmədiyim sinif yoldaşımı tapdım. Uşaq vaxtı yığdığım kəklikotu və digər otları topladım. Və ən yaddaqalanı o oldu ki, deyəsən heç dağlar da məni yaddan çıxarmamışdı. Əgər yaddan çıxarsaydı, bir qaşqabaq tökədi, bir fısqırıq çıxarardı ki, yer-göy lərzə gələrdi: ya dolu yağardı, ya da leysan olardı…

Mənim sevdiyim bu dağlar məni öz ilıq nəfəsi, öz günəşi, öz gülü, öz çiçəyi, öz ətriylə qarşıladı. Və bu dağlar mənə bu il də öz ətrindən, gülündən, çiçəyindən pay verdi. Mən də o güldən, çiçəkdən, otdan bir neçə dostuma pay elədim. Dedim ki, dağlara getmişdim və o dağlardan da bu çiçkləri, otları dərmişəm. Mən gələndən sonra isə o dağlarda bir yağış yağıb ki, tut ucundan göyə çıx! Hələ dolunu demirəm, dolu da yağıb...

… Yenidən kövrəlirəm və məni unutmayan dağlara söykənirəm. Yuxarıda Allah, aşağıda mənim sevdiyim uca dağ1 Və bu uca Allah və uca dağ həmişə onu sevənlərə, o yüksəkliyə qalxanlara arxa, söykək olsun…


Dosta Göndər :

  

SON XƏBƏRLƏR

2021-10-21

Video

Yazarlar

MARAQLI

DÜNYA

ƏDALƏT BU GÜN
October: 21 19 16 14 12 09 07 05 02
September: 25

Redaktor seçimi

FOTOREPORTAJ

GÜNÜN SİTATI

SORĞU

COVİD 19 peyvəndi vurdurmusunuz?

ÇOX OXUNAN

GÜNÜN LƏTİFƏSİ

Vasif Quliyevin kefi yuxarıdı, sanki səmalarda uçur. Aqil Abbas:

- Vasif, xeyir ola, genə göylərdə uçursan?

Vasif müləllim:

- Qağa neyniyim, "Parıament" siqareti cəkirəm, amma parlamentə düşə bilmirəm. "Prezident" yağı yeyirəm, prezident ola bilmirəm. Bircə

 "Vozdux" arağı real kömək edir, içən kimi havalarda uçuram.

ARXİV

TƏQVİM

FACEBOOK